Frankrijk DAG 7 (+8); Etretat, Fécamp en weer naar huis!
Vroeg wakker worden in een lelijk vies hotel. Redelijk goed geslapen, maar man oh man .. Wat was ik blij dat ik geen bed bugs had toen ik wakker werd. Als ik er nu aan terug denk vind ik het nog een wonder! Ik zou de kamers daar wel eens willen inspecteren met UV licht. Wie weet wat voor vlekken (e.d.) je dan tegen gaat komen. Bijzonder was ook het douche “deurtje”. Eigenlijk was het geen deurtje te noemen maar één of ander schuifding wat niet meer al te best was.
Van het hotel in Tours naar Etretat is een reis van 3 uurtjes en 30 minuten. Aangezien we zo snel mogelijk bij dit hotel vandaan wilden, kozen we voor de volledige TOL route. Waar we op de heenweg bij Le Havre nog over de “Pont de Normandie” kwamen, gingen we dit keer over de Pont De Tancarville. Ook wel bekend als “de oude brug”. Na deze brug moest mijn reisgenoot een plasje plegen en vond ik een stel Friese koetjes!
Omdat het ‘t “nationale feestdag weekend” was, kun je je enigszins voorstellen hoe druk het was op de weg. Rijdend naar Etretat dacht ik nog “ach hoeveel mensen komen hier naar toe?”. Toen ik er voor het laatst was, 16 jaar geleden .. was het er niet super druk. Aangekomen in Etretat herkende ik niks terug van het dorpje. Op zoek naar een parkeerplaats in het dorp was een onbegonnen zaak. We kamen terecht op een parkeerterrein waar de ingang tevens de uitgang was. Daar er een hele rij stond, tot aan het einde (en wij ongeveer in het midden), was omkeren belangrijk. Dit lukte natuurlijk niet omdat de Fransen vooral denken aan “ikke ikke ikke en de rest kan stikke”. Als een doldrieste Viking stapte ik op een gezin af wat dood leuk spullen stond uit te laden, terwijl iedereen gefrustreerd stond te gebaren. De man schrok van mij en ik maakte een dusdanige indruk dat ze ook mee gingen werken. Een Engelsman was mij zeer dankbaar en vertelde dat hij met zijn auto VOORAAN stond. Uiteindelijk hebben we de auto buiten het dorp geparkeerd op een groot veld. Mijn tip: mocht het druk zijn, ga dan niet het dorp in maar parkeer je auto op dit veld !!! Scheelt veel ergernissen! De wandeling naar het strand is geen enkel probleem.
Waar kennen we Etretat eigenlijk van? De naam zal veel mensen niet zoveel zeggen, maar als je naar deze foto kijkt denk je “oooh die olifanten slurf” of “oh ja dat rots ding geval, met boog, in ’t water”:
Dat is het uitzicht als je op het strand naar links kijkt. Natuurlijk is er aan de rechterkant ook iets te zien, namelijk de “Chapelle Notre-Dame de la Garde”:
Je kunt beide hoogtepunten gewoon per benenwagen bereiken. Het is een kleine klim, maar goed te doen. Je kunt er natuurlijk ook gewoon voor kiezen om op het kiezelstrand te gaan liggen en lekker genieten van de zee.
Aangezien ik beide heuvels al eens beklommen had, koos ik dit keer voor de onderkant van de “slurf”. Eigenlijk heet deze “slurf” gewoon “L'Aiguille de Etretat”. Er zijn trouwens meer gaten in de krijtrotsen te vinden. Bijelkaar worden ze “Les falaises d'Etretat” genoemd. Van dichtbij is L’Aiguille echt adembenemend mooi.
De eerste keer dat ik in Etretat was, rees bij mij het vraagstuk “wat zijn nou eigenlijk die hoekige lijnen daar beneden?”. Met 100% zekerheid durf ik het niet te zeggen, maar nu ik het van dichtbij heb kunnen bekijken, vermoed ik dat er een bunker gestaan heeft.
Aangezien er ook een bunker IN de krijtrotsen zit EN er nog een grot aanwezig is, leek dit mij een goede conclusie.
Na een wandeling over het strand en genoten te hebben van het uitzicht, besloten we om wat te gaan eten. Bij “L’Aiguille Creuse, Bar, Crêperie, Pizzéria, Saladerie” streken we neer. Dat de bediening geen zin had om te werken was duidelijk. Aangezien we goed in het zicht zaten maar iets te ver lopen, werden andere (nieuwere!) gasten wel direct geholpen.
De salade ging er uiteindelijk in als, nah ja een salade! We vervolgden onze weg richting Fécamp. Aangezien ik 2x vakantie had gevierd in het dorpje Yport, wilde ik daar even kijken. Ik herkende (bijna) helemaal niks. We reden snel verder. Aangekomen in Fécamp vonden we de plaats van onze overnachting, “Entre Terre Et Mer”, redelijk snel. Helaas sprak + verstond de man alleen Frans. En dat was, wederom, erg storend. Gelukkig redde mijn steenkolen Frans mij wederom in deze situatie.
De kamer zag er goed uit. Niets op aan te merken!
We besloten om de laatste uren van de vakantie op het strand door te brengen. Er waren nog een paar mensen die op dat idee waren gekomen. Samen met Loes den Hollander bracht ik nog een spannende tijd door op het strand.
Van het hotel in Tours naar Etretat is een reis van 3 uurtjes en 30 minuten. Aangezien we zo snel mogelijk bij dit hotel vandaan wilden, kozen we voor de volledige TOL route. Waar we op de heenweg bij Le Havre nog over de “Pont de Normandie” kwamen, gingen we dit keer over de Pont De Tancarville. Ook wel bekend als “de oude brug”. Na deze brug moest mijn reisgenoot een plasje plegen en vond ik een stel Friese koetjes!
Omdat het ‘t “nationale feestdag weekend” was, kun je je enigszins voorstellen hoe druk het was op de weg. Rijdend naar Etretat dacht ik nog “ach hoeveel mensen komen hier naar toe?”. Toen ik er voor het laatst was, 16 jaar geleden .. was het er niet super druk. Aangekomen in Etretat herkende ik niks terug van het dorpje. Op zoek naar een parkeerplaats in het dorp was een onbegonnen zaak. We kamen terecht op een parkeerterrein waar de ingang tevens de uitgang was. Daar er een hele rij stond, tot aan het einde (en wij ongeveer in het midden), was omkeren belangrijk. Dit lukte natuurlijk niet omdat de Fransen vooral denken aan “ikke ikke ikke en de rest kan stikke”. Als een doldrieste Viking stapte ik op een gezin af wat dood leuk spullen stond uit te laden, terwijl iedereen gefrustreerd stond te gebaren. De man schrok van mij en ik maakte een dusdanige indruk dat ze ook mee gingen werken. Een Engelsman was mij zeer dankbaar en vertelde dat hij met zijn auto VOORAAN stond. Uiteindelijk hebben we de auto buiten het dorp geparkeerd op een groot veld. Mijn tip: mocht het druk zijn, ga dan niet het dorp in maar parkeer je auto op dit veld !!! Scheelt veel ergernissen! De wandeling naar het strand is geen enkel probleem.
Waar kennen we Etretat eigenlijk van? De naam zal veel mensen niet zoveel zeggen, maar als je naar deze foto kijkt denk je “oooh die olifanten slurf” of “oh ja dat rots ding geval, met boog, in ’t water”:
Dat is het uitzicht als je op het strand naar links kijkt. Natuurlijk is er aan de rechterkant ook iets te zien, namelijk de “Chapelle Notre-Dame de la Garde”:
Je kunt beide hoogtepunten gewoon per benenwagen bereiken. Het is een kleine klim, maar goed te doen. Je kunt er natuurlijk ook gewoon voor kiezen om op het kiezelstrand te gaan liggen en lekker genieten van de zee.
Aangezien ik beide heuvels al eens beklommen had, koos ik dit keer voor de onderkant van de “slurf”. Eigenlijk heet deze “slurf” gewoon “L'Aiguille de Etretat”. Er zijn trouwens meer gaten in de krijtrotsen te vinden. Bijelkaar worden ze “Les falaises d'Etretat” genoemd. Van dichtbij is L’Aiguille echt adembenemend mooi.
De eerste keer dat ik in Etretat was, rees bij mij het vraagstuk “wat zijn nou eigenlijk die hoekige lijnen daar beneden?”. Met 100% zekerheid durf ik het niet te zeggen, maar nu ik het van dichtbij heb kunnen bekijken, vermoed ik dat er een bunker gestaan heeft.
Aangezien er ook een bunker IN de krijtrotsen zit EN er nog een grot aanwezig is, leek dit mij een goede conclusie.
Na een wandeling over het strand en genoten te hebben van het uitzicht, besloten we om wat te gaan eten. Bij “L’Aiguille Creuse, Bar, Crêperie, Pizzéria, Saladerie” streken we neer. Dat de bediening geen zin had om te werken was duidelijk. Aangezien we goed in het zicht zaten maar iets te ver lopen, werden andere (nieuwere!) gasten wel direct geholpen.
De salade ging er uiteindelijk in als, nah ja een salade! We vervolgden onze weg richting Fécamp. Aangezien ik 2x vakantie had gevierd in het dorpje Yport, wilde ik daar even kijken. Ik herkende (bijna) helemaal niks. We reden snel verder. Aangekomen in Fécamp vonden we de plaats van onze overnachting, “Entre Terre Et Mer”, redelijk snel. Helaas sprak + verstond de man alleen Frans. En dat was, wederom, erg storend. Gelukkig redde mijn steenkolen Frans mij wederom in deze situatie.
De kamer zag er goed uit. Niets op aan te merken!
We besloten om de laatste uren van de vakantie op het strand door te brengen. Er waren nog een paar mensen die op dat idee waren gekomen. Samen met Loes den Hollander bracht ik nog een spannende tijd door op het strand.
DAG 8: weer naar huis!We werden al vroeg wakker, een uur of 5. We besloten om dan maar zo snel mogelijk te vertrekken, zodat we rond de middag weer thuis konden zijn. Vanuit Fécamp kun je 2 routes kiezen, nah eigenlijk 3, maar je zou gek zijn als je via Brussel wilt rijden. Onze reis zou maximaal 6 uren duren. Je kunt kiezen voor de kust route, via Calais en Duinkerke! Mijn route gaat via Amiens, Arras, Kortrijk, Antwerpen.
Waar we op de heenweg al amper grenscontrole hadden, was er op de terugweg HELEMAAL GEEN controle. Van Frankrijk naar België lijkt dus geen enkele prioriteit te hebben. Na de aanslagen in Nice was de controle de andere kant op nu wel uitgebreid. Waar wij, een week eerder, slechts enkele minuten in de file stonden, leek het er op dat de mensen, die daar op dat moment waren, minstens een uur kwijt zouden zijn.
Bij Kortrijk gingen we “ontbijten” in het restaurant wat, volgens mij, onderdeel is van de Pizza Hut of Delifrance. Een heerlijke omelet met een flinke bak koffie gingen er wel in. Het was fijn om weer een Nederlandstalig iemand te spreken. Ook al was het Vlaams.
De reis verliep voorspoedig en om 12:15 was ik alweer thuis. THUIS! Jammer eigenlijk, want ik wilde nog wel weken door Frankrijk zwerven … op een rustiger tempo. Maar ja, het geld was gewoon op.
Het was een prachtige reis! Tot de volgende keer Normandië en Bretagne … maak uw borst maar nat … deze Viking komt weer!!!
Op naar de volgende blog! Op naar 3x Loes Den Hollander :)
Waar we op de heenweg al amper grenscontrole hadden, was er op de terugweg HELEMAAL GEEN controle. Van Frankrijk naar België lijkt dus geen enkele prioriteit te hebben. Na de aanslagen in Nice was de controle de andere kant op nu wel uitgebreid. Waar wij, een week eerder, slechts enkele minuten in de file stonden, leek het er op dat de mensen, die daar op dat moment waren, minstens een uur kwijt zouden zijn.
Bij Kortrijk gingen we “ontbijten” in het restaurant wat, volgens mij, onderdeel is van de Pizza Hut of Delifrance. Een heerlijke omelet met een flinke bak koffie gingen er wel in. Het was fijn om weer een Nederlandstalig iemand te spreken. Ook al was het Vlaams.
De reis verliep voorspoedig en om 12:15 was ik alweer thuis. THUIS! Jammer eigenlijk, want ik wilde nog wel weken door Frankrijk zwerven … op een rustiger tempo. Maar ja, het geld was gewoon op.
Het was een prachtige reis! Tot de volgende keer Normandië en Bretagne … maak uw borst maar nat … deze Viking komt weer!!!
Op naar de volgende blog! Op naar 3x Loes Den Hollander :)
Reacties
Een reactie posten