35km fietsen: gek die toetert, eikel op het hoofd en meer ...
Aangezien jullie mijn “70km fietsen + 1km lopen” verhaal allemaal zo leuk vonden, dacht ik vandaag: “laat ik eens de helft fietsen en zien wat ik dan tegen ga komen”. Gelukkig had ik afgelopen vrijdag mijn mountainbike weer terug van de fietsenmaker! Dus ik kon weer racen. Ik was bang dat het nogal saai ging worden.
Om half 12 was ik al fanatiek aan het sporten in de sportschool. Het was “benen dag”, ook wel “onderlichaam dag” genoemd door sommige mensen. Omdat ik elke week zwaarder moet trainen om mijn doelen te halen, lag/zat ik steunend en kreunend de oefeningen te doen. Toen bedacht ik ineens dat ik ook nog zou fietsen. Gelukkig heb ik 1 oefening niet gedaan. YEAH!
Het was ongeveer 13:00 toen ik gefrustreerd naar buiten keek: GRIJZE LUCHT! Er vielen druppen regen naar beneden .. en als ik ERGENS een hekel aan heb, dan is het wel fietsen in de regen. Daar ging mijn extra training. Althans .. in mijn gedachten was de training al voorbij voordat deze begonnen was. Om 13:15 vrat ik maar snel een bak met Griekse yoghurt en banaan naar binnen en 13:30 zat ik alsnog op de fiets.
Mijn fietsmaatje en ik besloten de Noordoostpolder even onveilig te maken. Het eerste stuk over de oude zeedijk bleek een voltreffer. Een voltreffer met wind in mijn bakkes! Maar dat maakte niet uit, je kunt beter eerst wind tegen hebben en dan op de terugweg wind mee. Het is en blijft de NOP: het ene moment heb je meewind en het andere moment kom je niet meer vooruit in verband met de tegenwind. In het bos aangekomen konden we mooi een sprintje trekken. De teller tikte de 25km/u aan. Ik was tevreden. Gaan met die banaan! Een prachtig bord over “zonnende ratelslangen” trok even mijn aandacht. Die had ik best willen zien. Helaas was er geen zon te zien .. en ook geen enkele slang die ratelend langs de kant ons aan stond te moedigen.
Zodra we het bos verlieten kreeg ik weer de welbekende polder tegenwind. Zuchtend en steunend, maar met goede moed: het ging verrassend goed. Wat mij toch altijd weer opvalt zijn de andere fietsers. Ik ben zelf heel erg van het “Hooooooi” roepen naar andere fietsers. Maar 9 van de 10 kijkt je aan alsof je knetterleip bent of ze willen je niet eens zien. Gelukkig was mijn publiek vandaag aardig op dreef .. ik kreeg naast “hoooi / hallooo ” ook regelmatig een vriendelijke zwaai.
De snelweg A6 oversteken is geen enkel probleem, behalve het beklimmen van de heuvel .. MET tegenwind. Dat was lastig. De goede versnelling was lastig te vinden, maar ik bleef stug doortrappen. Na heel wat getrapt te hebben kwam uiteindelijk het punt in zicht waar de wind in mijn rug zou gaan blazen. De vorige keer dat ik daar fietste had ik tegenwind en kreeg ik een tak op mijn hoofd. Dolblij dat de wind dus vanuit een andere richting kwam, begon ik te fietsen als een malle. Eerst een sloom gezin voorbij en toen rammen op die pedalen. Met 34km/u schoten we over het fietspad. Stiekem ben ik daar best trots op!
Je vraagt je af; “waar blijft die eikel en het getoeter nou?”. Het stuk verhaal waarvan je wist dat zou komen, komt nu! De kastanjes hangen al volop aan de bomen, her en der liggen al wat eikels op het pad. Vol goede moed racen we door. Aangezien ze zeggen “de eikel valt niet ver van de boom” kun je wel raden dat ik er één op mijn kop kreeg. Spannend he?
Bijna thuis moest een gefrustreerde bejaarde op de toeter rammen. Het blikveld was schijnbaar niet zo goed, want hij/zij kon makkelijk om ons heen. Maar nee … laten we die fietsers even keihard laten schrikken door las een malle op de toeter te rossen! Het is dat ze daarna snel wegreden, anders was ik ze achterna gegaan en had ik op mijn fietsbel geramd tot ze helemaal doof waren!
Omdat er nog activiteiten op het strand plaatsvonden, reden we daar ook even langs. Radio Continu had een stel Nederlandstalige artiesten ingevlogen .. en wij vlogen snel weer weg! Naar huis. Op naar een flinke bak met salade. Want daar was ik wel aan toe!
ps: ik zocht op google naar foto's van een "eikel". Dat was geen aanrader. Gelukkig heb ik vorig jaar deze prachtige eikel foto gemaakt!
De foto mag op geen enkele wijze gebruikt worden door wie dan ook. Alleen door mij!
Om half 12 was ik al fanatiek aan het sporten in de sportschool. Het was “benen dag”, ook wel “onderlichaam dag” genoemd door sommige mensen. Omdat ik elke week zwaarder moet trainen om mijn doelen te halen, lag/zat ik steunend en kreunend de oefeningen te doen. Toen bedacht ik ineens dat ik ook nog zou fietsen. Gelukkig heb ik 1 oefening niet gedaan. YEAH!
Het was ongeveer 13:00 toen ik gefrustreerd naar buiten keek: GRIJZE LUCHT! Er vielen druppen regen naar beneden .. en als ik ERGENS een hekel aan heb, dan is het wel fietsen in de regen. Daar ging mijn extra training. Althans .. in mijn gedachten was de training al voorbij voordat deze begonnen was. Om 13:15 vrat ik maar snel een bak met Griekse yoghurt en banaan naar binnen en 13:30 zat ik alsnog op de fiets.
Mijn fietsmaatje en ik besloten de Noordoostpolder even onveilig te maken. Het eerste stuk over de oude zeedijk bleek een voltreffer. Een voltreffer met wind in mijn bakkes! Maar dat maakte niet uit, je kunt beter eerst wind tegen hebben en dan op de terugweg wind mee. Het is en blijft de NOP: het ene moment heb je meewind en het andere moment kom je niet meer vooruit in verband met de tegenwind. In het bos aangekomen konden we mooi een sprintje trekken. De teller tikte de 25km/u aan. Ik was tevreden. Gaan met die banaan! Een prachtig bord over “zonnende ratelslangen” trok even mijn aandacht. Die had ik best willen zien. Helaas was er geen zon te zien .. en ook geen enkele slang die ratelend langs de kant ons aan stond te moedigen.
Zodra we het bos verlieten kreeg ik weer de welbekende polder tegenwind. Zuchtend en steunend, maar met goede moed: het ging verrassend goed. Wat mij toch altijd weer opvalt zijn de andere fietsers. Ik ben zelf heel erg van het “Hooooooi” roepen naar andere fietsers. Maar 9 van de 10 kijkt je aan alsof je knetterleip bent of ze willen je niet eens zien. Gelukkig was mijn publiek vandaag aardig op dreef .. ik kreeg naast “hoooi / hallooo ” ook regelmatig een vriendelijke zwaai.
De snelweg A6 oversteken is geen enkel probleem, behalve het beklimmen van de heuvel .. MET tegenwind. Dat was lastig. De goede versnelling was lastig te vinden, maar ik bleef stug doortrappen. Na heel wat getrapt te hebben kwam uiteindelijk het punt in zicht waar de wind in mijn rug zou gaan blazen. De vorige keer dat ik daar fietste had ik tegenwind en kreeg ik een tak op mijn hoofd. Dolblij dat de wind dus vanuit een andere richting kwam, begon ik te fietsen als een malle. Eerst een sloom gezin voorbij en toen rammen op die pedalen. Met 34km/u schoten we over het fietspad. Stiekem ben ik daar best trots op!
Je vraagt je af; “waar blijft die eikel en het getoeter nou?”. Het stuk verhaal waarvan je wist dat zou komen, komt nu! De kastanjes hangen al volop aan de bomen, her en der liggen al wat eikels op het pad. Vol goede moed racen we door. Aangezien ze zeggen “de eikel valt niet ver van de boom” kun je wel raden dat ik er één op mijn kop kreeg. Spannend he?
Bijna thuis moest een gefrustreerde bejaarde op de toeter rammen. Het blikveld was schijnbaar niet zo goed, want hij/zij kon makkelijk om ons heen. Maar nee … laten we die fietsers even keihard laten schrikken door las een malle op de toeter te rossen! Het is dat ze daarna snel wegreden, anders was ik ze achterna gegaan en had ik op mijn fietsbel geramd tot ze helemaal doof waren!
Omdat er nog activiteiten op het strand plaatsvonden, reden we daar ook even langs. Radio Continu had een stel Nederlandstalige artiesten ingevlogen .. en wij vlogen snel weer weg! Naar huis. Op naar een flinke bak met salade. Want daar was ik wel aan toe!
ps: ik zocht op google naar foto's van een "eikel". Dat was geen aanrader. Gelukkig heb ik vorig jaar deze prachtige eikel foto gemaakt!
De foto mag op geen enkele wijze gebruikt worden door wie dan ook. Alleen door mij!
Reacties
Een reactie posten