De #Moskee, het #Stadhuis en een kerk. Allemaal op #Openmonumentendag !
Ik begin bijna een “reis blogger” te worden ondertussen. Vandaag was het Open Monumentendag. Ergens kwam ik tegen dat het over “Iconen en symbolen” ging dit jaar. Volgens mij maakt het niet uit wat het thema is, zolang je maar goed naar al deze monumenten kijkt en luistert naar de verhalen van de vrijwilligers. Laat ik beginnen met de complimenten voor alle vrijwilligers. Wat moet men veel werk verzetten voor een mooie dag als vandaag. BEDANKT! Jullie zijn allemaal toppers!
Voor Open Monumentendag heb ik mijn eigen icoon / monument meegenomen: mijn moeder. Van de Turkse buurvrouw had zij de uitnodiging gekregen om vooral even naar de Moskee te komen. Juist in deze tijd leek het mij een mooi moment om eens te kijken hoe een Moskee er van binnen uitziet, verhalen te horen van de mensen die er naartoe gaan EN te kijken wat voor mensen er naar zo’n evenement komen.
We werden hartelijk ontvangen en tot onze grote verbazing liepen er heel veel bekenden rond. Naast de buurvrouw en haar man + kinderen liepen er, vanzelfsprekend, nog meer Turkse Nederlanders rond. Ze vonden het allemaal oprecht fantastisch dat we gekomen waren. Er waren heel veel kraampjes met de lekkerste hapjes. Maar omdat ik mij aan mijn eetschema moest houden, heb ik niets gegeten. Mijn moeder daarentegen heeft wel het nodige gesnoept. Zij genoot er van!
Eén van de mensen die daar rondliep wees ons op de dans van een Derwisj. De toespraak van deze Derwisj was bijna emotioneel te noemen, althans zo voelde ik het. Hij vertelde hele mooie dingen over hoe je naar de wereld zou moeten kijken. Alles vanuit liefde en het geven en doorgeven principe. Zo vertelde hij dat het belangrijk is dat je als persoon jouw liefde en vrolijkheid doorgeeft aan anderen zodat zij dit weer door kunnen geven aan anderen. In mijn gedachten wenste ik dat alle mensen in de huidige conflictgebieden zo zouden denken, zodat oorlog niet meer nodig was maar dat men elkaar gewoon zou respecteren.
De Derwisj begon zijn dans op het ritme van wat je wel bijna dance muziek kunt noemen. Het publiek bleef kijken naar deze bijzondere draaiende dans. Mijn moeder vertelde, na het applaus, dat je eigenlijk niet hoort te klappen na deze religieuze dans .. maar het publiek deed dat natuurlijk wel (en ik ook). Ik had nog vragen kunnen stellen, maar de meest slimme vragen kwamen pas in mij op toen ik thuis was: “Wordt u wel eens duizelig?”, “Raakt u daadwerkelijk in een trance tijdens het dansen?”, “Waar denkt u aan als u in trance bent?” .. etc etc. Misschien ontmoet ik in de toekomst nog eens een Derwisj, dan zal ik het zeker vragen! Hier een kleine impressie van de dans:
<iframe width="853" height="480" src="https://www.youtube.com/embed/spPgC9YexKY?rel=0&showinfo=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Van een buurjongen kregen wij een rondleiding door de Moskee. Dat er heel veel animo was bleek wel: de rondleiding moest in 2 groepen verdeeld worden. In onze groep zaten maar liefst 40 mensen. Onze schoenen deden we uit .. en natuurlijk kon ik mijn standaard grapje niet voor mij houden: “en nu maar hopen dat niemand flauw valt door de geur uit mijn schoenen”. De ruimte waar gebeden wordt is niet heel groot, maar groot genoeg voor de regio. De vloer voelde heel zacht aan .. stukken beter dan die harde kerkbankjes die ik herinner uit mijn jeugd. We kregen uitleg over de plaats waar de Imam plaatsneemt en op welke momenten dit gebeurt. We mochten een kralenketting vasthouden en kregen te horen dat aan de hand van die kralenketting de gebeden opgezegd worden. We mochten kijken waar de vrouwen het gebed opzeggen .. en we kregen nog uitleg over hoe het gebouw van boerderij naar jeugdherberg naar de huidige status van Moskee was verbouwd. Wat hebben die mensen veel werk verzet met z’n allen! Door één van de geïnteresseerden werd de vraag gesteld of deze Moskee alleen voor de Turkse gemeenschap was of dat iedereen welkom was. Iedereen is welkom, Soennieten of Sjiieten, Turk of Syriër, het maakt niet uit!
Onder de indruk van de gastvrijheid, de verhalen en vele indrukken, verlieten wij met een tevreden gevoel het terrein.
Omdat alles maar tot 17:00 geopend was in Sneek, zette ik mijn auto in de turbo stand. Het was al bijna 17:00 dus als we nog iets wilden zien moest het snel snel.
Het oude stadhuis van Sneek was nog open! GELUKKIG! Een beveiliger deed zijn stropdas net recht en bekeek zichzelf in de spiegel … toen keek ik om ’t hoekje ;). Altijd leuk om iemand te laten schrikken waardoor diegene zich toch een beetje gegeneerd voelt. TOCH? Snel renden we, op advies van de beveiliger, naar de bovenste verdieping waar de raadszaal te vinden was. Hier een impressie:
Ik dacht dat de wanddecoratie te maken had met de VOC, dit bleek niet zo te zijn. Het schijnt in de 18e eeuw een hype geweest te zijn om kamers te versieren met dusdanig “behang”. Azië was een “ver van mijn bed show”, maar op deze manier haalde je deze verre wereld toch naar Nederland toe.
Een andere keer moet ik dit stadhuis meer tijd gunnen. Er zullen nog vele verhalen te vertellen zijn over dit gebouw. Een kijkje in de tuin, waar ik een paar weken eerder nog stond te dansen op de beats van Praia Del Sol tijdens Garden Of Dance, was ook nog wel even de moeite waard.
Helaas was de Martini Kerk al dicht. Ik kan mij nog herinneren dat ik vroeger eens gezien heb dat de toren in de fik stond. Gelukkig stond de kerk nu gewoon te genieten van het zonnetje. De vlag van Open Monumentendag zwaaide ons uit vanuit de toren!
Waarschijnlijk morgen naar Schokland! Ligt natuurlijk aan het weer .. maar als ik ga volgt er zeker een blog!
Voor Open Monumentendag heb ik mijn eigen icoon / monument meegenomen: mijn moeder. Van de Turkse buurvrouw had zij de uitnodiging gekregen om vooral even naar de Moskee te komen. Juist in deze tijd leek het mij een mooi moment om eens te kijken hoe een Moskee er van binnen uitziet, verhalen te horen van de mensen die er naartoe gaan EN te kijken wat voor mensen er naar zo’n evenement komen.
We werden hartelijk ontvangen en tot onze grote verbazing liepen er heel veel bekenden rond. Naast de buurvrouw en haar man + kinderen liepen er, vanzelfsprekend, nog meer Turkse Nederlanders rond. Ze vonden het allemaal oprecht fantastisch dat we gekomen waren. Er waren heel veel kraampjes met de lekkerste hapjes. Maar omdat ik mij aan mijn eetschema moest houden, heb ik niets gegeten. Mijn moeder daarentegen heeft wel het nodige gesnoept. Zij genoot er van!
Eén van de mensen die daar rondliep wees ons op de dans van een Derwisj. De toespraak van deze Derwisj was bijna emotioneel te noemen, althans zo voelde ik het. Hij vertelde hele mooie dingen over hoe je naar de wereld zou moeten kijken. Alles vanuit liefde en het geven en doorgeven principe. Zo vertelde hij dat het belangrijk is dat je als persoon jouw liefde en vrolijkheid doorgeeft aan anderen zodat zij dit weer door kunnen geven aan anderen. In mijn gedachten wenste ik dat alle mensen in de huidige conflictgebieden zo zouden denken, zodat oorlog niet meer nodig was maar dat men elkaar gewoon zou respecteren.
De Derwisj begon zijn dans op het ritme van wat je wel bijna dance muziek kunt noemen. Het publiek bleef kijken naar deze bijzondere draaiende dans. Mijn moeder vertelde, na het applaus, dat je eigenlijk niet hoort te klappen na deze religieuze dans .. maar het publiek deed dat natuurlijk wel (en ik ook). Ik had nog vragen kunnen stellen, maar de meest slimme vragen kwamen pas in mij op toen ik thuis was: “Wordt u wel eens duizelig?”, “Raakt u daadwerkelijk in een trance tijdens het dansen?”, “Waar denkt u aan als u in trance bent?” .. etc etc. Misschien ontmoet ik in de toekomst nog eens een Derwisj, dan zal ik het zeker vragen! Hier een kleine impressie van de dans:
<iframe width="853" height="480" src="https://www.youtube.com/embed/spPgC9YexKY?rel=0&showinfo=0" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>
Van een buurjongen kregen wij een rondleiding door de Moskee. Dat er heel veel animo was bleek wel: de rondleiding moest in 2 groepen verdeeld worden. In onze groep zaten maar liefst 40 mensen. Onze schoenen deden we uit .. en natuurlijk kon ik mijn standaard grapje niet voor mij houden: “en nu maar hopen dat niemand flauw valt door de geur uit mijn schoenen”. De ruimte waar gebeden wordt is niet heel groot, maar groot genoeg voor de regio. De vloer voelde heel zacht aan .. stukken beter dan die harde kerkbankjes die ik herinner uit mijn jeugd. We kregen uitleg over de plaats waar de Imam plaatsneemt en op welke momenten dit gebeurt. We mochten een kralenketting vasthouden en kregen te horen dat aan de hand van die kralenketting de gebeden opgezegd worden. We mochten kijken waar de vrouwen het gebed opzeggen .. en we kregen nog uitleg over hoe het gebouw van boerderij naar jeugdherberg naar de huidige status van Moskee was verbouwd. Wat hebben die mensen veel werk verzet met z’n allen! Door één van de geïnteresseerden werd de vraag gesteld of deze Moskee alleen voor de Turkse gemeenschap was of dat iedereen welkom was. Iedereen is welkom, Soennieten of Sjiieten, Turk of Syriër, het maakt niet uit!
Onder de indruk van de gastvrijheid, de verhalen en vele indrukken, verlieten wij met een tevreden gevoel het terrein.
Omdat alles maar tot 17:00 geopend was in Sneek, zette ik mijn auto in de turbo stand. Het was al bijna 17:00 dus als we nog iets wilden zien moest het snel snel.
Het oude stadhuis van Sneek was nog open! GELUKKIG! Een beveiliger deed zijn stropdas net recht en bekeek zichzelf in de spiegel … toen keek ik om ’t hoekje ;). Altijd leuk om iemand te laten schrikken waardoor diegene zich toch een beetje gegeneerd voelt. TOCH? Snel renden we, op advies van de beveiliger, naar de bovenste verdieping waar de raadszaal te vinden was. Hier een impressie:
Ik dacht dat de wanddecoratie te maken had met de VOC, dit bleek niet zo te zijn. Het schijnt in de 18e eeuw een hype geweest te zijn om kamers te versieren met dusdanig “behang”. Azië was een “ver van mijn bed show”, maar op deze manier haalde je deze verre wereld toch naar Nederland toe.
Een andere keer moet ik dit stadhuis meer tijd gunnen. Er zullen nog vele verhalen te vertellen zijn over dit gebouw. Een kijkje in de tuin, waar ik een paar weken eerder nog stond te dansen op de beats van Praia Del Sol tijdens Garden Of Dance, was ook nog wel even de moeite waard.
Helaas was de Martini Kerk al dicht. Ik kan mij nog herinneren dat ik vroeger eens gezien heb dat de toren in de fik stond. Gelukkig stond de kerk nu gewoon te genieten van het zonnetje. De vlag van Open Monumentendag zwaaide ons uit vanuit de toren!
Waarschijnlijk morgen naar Schokland! Ligt natuurlijk aan het weer .. maar als ik ga volgt er zeker een blog!
Reacties
Een reactie posten