BOEK REVIEW: Mea Culpa van Clare Mackintosh

In maart van dit jaar verscheen het boek “Mea Culpa” van Clare Mackintosh. Al een paar keer werd mij verteld dat ik het boek dan ook echt moest lezen. Na de laatste pagina van Herman Brusselmans zijn boek “Heden Ben Ik Nuchter” te hebben gelezen, begon ik aan Mea Culpa. Op de omslag zit een sticker “Met een verbijsterende twist”. Dat zelfs ik verbaasd was over de twist, vond ik al een dikke plus! Maar laat ik eens beginnen met het verhaal zelf.

Het noodlot slaat toe zodra een alleenstaande moeder de hand van haar zoontje (Jacob) even loslaat; hij rent de straat op en wordt geschept door een auto. De bestuurder van deze auto stapt niet even uit maar rijdt door. De kleine Jacob is al overleden als de ambulancemedewerkers arriveren. Het politieteam, bestaande uit Ray en Kate onderzoeken dit tragische ongeval. Vanaf dit moment wordt het boek geschreven vanuit Jenna en Ray. Vanaf pagina 175 komt er een derde “ik” bij.

Ray en Kate kunnen er niet tegen dat er maar geen tips binnenkomen over het ongeval. Het lijkt er dan ook op dat het toch een cold case gaat worden. Toch bijt vooral Kate zich vast in het onderzoek. Natuurlijk ontstaat er enige spanning tussen Ray en Kate .. natuurlijk heeft Kate thuis problemen met zijn vrouw, maar ja dat is schijnbaar bijna logisch in een verhaal met een politie team toch?

Jenna is na het ongeluk gevlucht naar een dorpje aan de kust. Het voelt voor haar alsof ze in een warm bad terecht komt. Een mooie omgeving en vriendelijke mensen. Ze begint met foto’s te maken van woorden in het zand. Het huisje waarin ze woont is krakkemikkig te noemen. Op een dag gaat ze naar een andere plaats en vindt daar een puppy. Hierdoor ontmoet ze de dierenarts waarmee ze uiteindelijk een relatie krijgt.

De derde “ik” komt pas na pagina 175 tevoorschijn. Hier begint ook gelijk het tweede gedeelte. Dit tweede gedeelte is de zogenaamde “verbijsterende twist”. Na het lezen van diverse Loes den Hollander boeken, had ik het wel een beetje kunnen weten .. maar toch was ik verrast door de twist.

Eerlijk is eerlijk, na de twist wordt het verhaal wel minder spannend. Je weet wie de dader is, hoe het allemaal in elkaar steekt. Het wordt voorspelbaar. MAAR: je wilt wel door blijven lezen tot het einde. Al met al een goed boek.