Hoe kanker mijn week verpest!

Na een hysterisch songfestival weekje besloot ik om een aantal dagen niks te bloggen. Natuurlijk kwamen er juist in deze dagen spontaan perfecte blog onderwerpen. Want ja, ik wilde graag schrijven over:
- Sylvana Simons met haar “politieke move”,
- het Songfestival van 2017 waar Rusland eigenlijk niet naar toe wil,
- de “walgelijk slecht zingende” winnares van het Songfestival 2016,
- de fonteinen voor Culturele Hoofdstad 2018,
- de verschillende R klanken,
- het verdwijnen van POSTNL brievenbussen
- het feit dat er minder kinderen naar muziekles gaan
- mijn prachtige "die eet" schema en de resultaten …

Maar nee, vrijdagmiddag kreeg ik het nieuws dat een goede vriend wederom kanker heeft. Wat is het toch een walgelijke ziekte. De eerste keer dat ik er van dichtbij mee te maken kreeg was mijn eigen vader. Gelukkig was dat goed te verwijderen destijds! Maar sindsdien heb ik genoeg mensen afscheid zien nemen van het leven en de dierbaren om hen heen.

Terug naar deze goede vriend. Zijn vrouw was net bevallen van hun tweede kindje, nu net 9 jaar, toen hij verlammingsverschijnselen kreeg. Uiteindelijk bleek het een hersen tumor te zijn. Wat is het toch een vreselijke ziekte. Maar wat was hij altijd dapper en heeft hij veel innerlijke strijd moeten leveren om zijn beperkingen te erkennen, daar zijn gezwel in zijn hoofd zat. Helemaal verwijderen kon helaas niet. Toch herstelde hij na zijn operaties goed. Zijn hele leven weer op de rit met zijn vrouw en kinderen … weer een leuke baan te pakken … fijne mensen om zich heen. Huisje, boompje, beestje! Eén of anderhalf jaar geleden kreeg hij nog te horen dat het helemaal rustig was.

Tot het een paar weken geleden ineens niet zo lekker meer ging en eind van de week toch het vervelende bericht kwam dat het weer actief was geworden. Zelf moest ik vechten tegen de tranen. En wat werd ik boos: “wat is het toch een onwijs gore klote rot ziekte! Wat is kanker toch onwijs K*T!”

Toch was hij zelf er redelijk positief onder, zover dat kan natuurlijk. Dankzij medicatie was de hoofdpijn nu al veel minder erg … had hij weer even wat energie om de verjaardag van zijn dochter te kunnen vieren. Het traject wat ze nu in zullen gaan kent hij, het is dus min of meer bekend wat hij kan verwachten.

Maar ja, toch blijft het altijd spannend. Een operatie in het hoofd kan ook verkeerd uitpakken, maar ook kan die verrekte rot kanker zijn leven beëindigen.  Twee kinderen kunnen hun vader verliezen, twee ouders kunnen hun zoon verliezen, een liefhebbende vrouw kan haar man verliezen … en vrienden kunnen een dierbare vriend verliezen.

Ik zeg het nogmaals … wat is het toch een onwijs gore klote rot ziekte!