Frankrijk, DAG 2; Gold, Omaha en Utah Beach, Amerikaanse begraafplaats, Sainte-Mere-Eglise.

Vroeg uit de veren, ontbijtje naar binnen werken en gaan met die banaan! Via de D205 zijn we binnen een paar minuten, zo ongeveer, in het plaatsje Saint-Côme-de-Fresné. Vanuit de auto zie je ze al liggen: die grote brokstukken van de invasie. Drijvend in de zee! Een prachtig strand … met een vreselijke geschiedenis. In Arromanches hebben ze er een volledig museum aan gewijd, maar waar wij zijn in Saint-Côme-de-Fresné is helemaal niks. Behalve gratis parkeren en een mooie wandeling over het strand. Je kunt erg dicht bij de brokstukken komen. Zie foto:

Het is wel handig om goede schoenen aan te trekken die niet lekken, aangezien je wel een beetje door de blubber moet baggeren voordat je er bent. Op het strand zie ik vooral groepen mensen genieten van “strand surfen” ofzo.

Na lang genoten te hebben van de zee, de brokstukken en de vele schelpen op het strand, vervolgen we onze reis naar Arromanches. We slaan de ronde (360 graden) filmzaal over omdat we een druk en vol programma hebben. De verhalen die ik over deze filmzaal gehoord heb zijn wel lyrisch. Mocht je veel tijd hebben en in de buurt zijn: ga er vooral naar toe! De naam is: Arromanches 360!
Bij “Musée du Débarquement” kun je parkeren. Dit museum hebben we niet bezocht, maar we zijn wel het strand gaan bekijken:

Er valt zoveel meer te bekijken op deze route, maar de volgende stop werd Normandy American Cemetery and Memorial, de Amerikaanse begraafplaats, in Colleville-sur-Mer. Volgens Wikipedia liggen er 9.386 Amerikanen. Laten we het er op houden dat er super veel gedenktekens staan.

In “De Kapel”, ongeveer in het midden, vond ik deze bijzondere spreuk aan de muur:

Breng vooral een bezoek aan het museum! Het is gratis en er zijn zeer boeiende verhalen te lezen en te zien. Eén van de indrukwekkende teksten die ik heb gelezen is die van de echte Saving Private Ryan mannen

Na een bezoek aan deze Amerikaanse begraafplaats vervolgden we onze reis naar het “Omaha Beach D Day Monument” in Saint-Laurent-sur-Mer. Persoonlijk vond ik dit, na de begraafplaats, weinig voorstellen.

De volgende halte: Pointe Du Hoc in Saint-Pierre-du-Mont. Toen ik hier zo’n 18 jaar geleden was, zag het er netjes uit … kaal … beetje beangstigend … alsof er allemaal kleine meteorieten ingeslagen waren. Nu stond het gras erg hoog! De kille sfeer was niet meer aanwezig.

Eén van de lammetjes, die met de rest van de kudde Pointe Du Hoc kaal moet eten, was ontsnapt. Een lammetje vangen is moeilijker dan verwacht … gelukkig vloog de kleine deugniet zelf onder het net door toen wij hem/haar achterna zaten.

Vanaf Pointe Du Hoc vervolgden we onze weg naar Sainte-Mere-Eglise. Daar aangekomen zag ik een dorp dat compleet veranderd was in een toeristen attractie. De parachutist aan de kerktoren hing er nog wel altijd:

Het museum was volledig vernieuwd en, naar mijn idee, minstens 10x groter dan het oude museum. Eerlijk is eerlijk, dit nieuwe museum biedt wel veel meer dan het oude museum.

Voor meer info kijk op: http://www.airborne-museum.org/

Vanuit Sainte-Mere-Eglise vervolgden we de route naar het Utah Beach monument. Hier kun je nog genoeg dingen bekijken, omdat we erg laat waren was het museum natuurlijk al gesloten . Er staan buiten o.a. nog mooie beelden zoals deze:

Aangezien dag 3 het vervolg van de reis zou worden, besloten we om Bayeux nog even door te strompelen. Je kunt veel over deze stad schrijven en je kunt er veel bekijken. Maar ik hou het alleen op de kerk. Via WhatsApp stuurde ik mijn moeder foto’s van de kerk. Haar reactie was: “ja daar wilde jij toen niet in omdat je zo nodig een internetcafé in moest”. Met andere woorden … deze kerk moet je zeker bezichtigen!

Na het vluchtig bekijken van Bayeux werd het wel weer tijd om te gaan slapen. Dag 3 van de reis volgt snel!

ps: een foto van de buitenkant van de kerk in Bayeux: