Gran Canaria blog: dag 3; heuvel zonder sneeuw, grotwoningen, misselijk, een poesje en meer.
De wekker ging vanmorgen erg vroeg. Althans ik vind half 7 / 7 uur wel super vroeg. We werden om half 8 bij t ontbijt verwacht omdat we 8.15 opgehaald zouden worden voor een VIP trip over t eiland. Het ontbijt was een verademing: ER WAS VERDER NIEMAND! Lekker rustig. Het busje kon +/- 10 minuten later arriveren, maar kwam bijna een half uur later aan. Het weer was goed dus zo erg vond ik dat niet. Maar we hadden dus best iets later op kunnen staan haha.
We reden over de snelweg en chauffeur Pablo (als ik t goed onthouden heb) reed lekker door. In totaal reden we met 3 witte busjes vanaf 1 punt het eiland op. De gids vertelde (in het Nederlands en Frans) heel veel. Dat werd zeer gewaardeerd. Zo hoorden we o.a. over een grote brand die 1/3 van de bomen in as had gelegd.
Het gedeelte over de grote brand hoorden we terwijl we bij de zwart geblakerde bomen langsreden met het busje. Ik ben blij dat ik zelf niet heb hoeven rijden. Allemachtig wat zijn die wegen kronkelig. Onze eerste stop was voor een bakje koffie. Deze stop deden we bij “Restaurante “Las Cañadas” Grill Museo”. Je raadt het al .. ze hadden ook een museum. Laten we het zo zeggen, ze hadden wat ouwe rommel bij elkaar verzameld. Wat wel mijn toets der kritiek kon doorstaan waren de prachtige kerststerren, de kaktussen en een onwijs schattig katje.
De reis ging verder en ik werd kotsmisselijk. De wegen werden kronkeliger MAAR ik wilde natuurlijk wel alles zien. Dus ik bleef stug naar buiten kijken. We reden langs rotsen waar diverse kleuren te zien waren, we zagen een rots die leek op een olifant EN we zagen plekken waar water in de grond zat. Dit kon je zien door de palmbomen en een huisje erbij. De volgende stop was bij een stuwmeer. Althans bij het uitzicht op een groot ravijn en links daarvan een groot stuwmeer. Op dit eiland hebben ze het water keihard nodig, want zoveel regent het niet. Bij de parkeerplaats lag ook een steen met fossielen van waterplanten. Mijn moeder grapte tegen onze gids: “Die heb je er zelf stiekem neergelegd zeker?”. Waarop hij antwoordde dat hij inderdaad zelf ook zo’n steen thuis had.
En we gingen weer verder. De eerste grotwoningen kwamen we onderweg tegen, later zouden we nog bij een grotwoning museum terecht komen. We maakten een stop in “the middle of niks” voor het prachtige uitzicht op Roque Bentaiga en Roque Nublo. Er was daar slechts een kerkje en een weiland inclusief sinaasappel (of mandarijnen) boom. Natuurlijk heb ik een vrucht geproefd.
Museo Casas Cuevas in Artenara was onze volgende stop. Hier bezochten we de grotwoningen. Ze zijn helemaal gerestaureerd. Ook hier was het uitzicht weer fantastisch. Helaas hadden we maar weinig tijd om alles in Artenara te bekijken, hierdoor heb ik een bezoekje aan het grote witte Jezus beeld moeten afblazen.
Ondertussen rommelde mijn buik wel .. gelukkig konden we eten bij Restaurante-Grill La Cumbre. De gids was bang dat we na het eten niet meer naar het hoogste punt van het eiland konden gaan in verband met de bewolking. Maar wij waren allemaal stoere mensen en wij wilden er natuurlijk naar toe. Pico de las Nieves schijnt de enige plek te zijn waar soms sneeuw valt. Als er sneeuw ligt dan rennen, rijden en vliegen alle mensen naar de top om te genieten van de sneeuw. Sneeuw lag er nu niet .. maar wolken kwamen er wel aan gesneld. Het uitzicht was wel adembenemend mooi. Ook was het er super koud.
Vanuit het hoogste punt gingen we verder naar Pico de Bandama. Vanuit deze heuvel konden we veel zien, waaronder de krater van “Caldera de Bandama”. Het schijnt dat in deze krater altijd een kluizenaar gewoond heeft.
Wat ons uiteindelijk tegen viel was de tijd van deze trip. We hadden 63 euro per persoon betaald en te horen gekregen dat het tot een uur of 6 zou duren. We waren echter om half 5 al terug in het hotel. Of hadden we deze trip met een andere verward qua tijd?
De trip is zeker de moeite waard om te ondernemen omdat je het binnenland van Gran Canaria goed bekijkt. Je hoort heel veel over de geschiedenis van het eiland EN je komt op plekken waar je zelf met de auto echt niet naar toe gaat
Eigenlijk nog een klein stukje einde van dag 2. Nadat ik mijn verhaal genoteerd had, ging ik lekker in bedje liggen. Tot mijn grote verbazing hoorde ik de buurman snurken. Geniaal he? Ik hoop dat hij vanavond geen volledig palmbomen bos om gaat zagen. Tot dag 4!
We reden over de snelweg en chauffeur Pablo (als ik t goed onthouden heb) reed lekker door. In totaal reden we met 3 witte busjes vanaf 1 punt het eiland op. De gids vertelde (in het Nederlands en Frans) heel veel. Dat werd zeer gewaardeerd. Zo hoorden we o.a. over een grote brand die 1/3 van de bomen in as had gelegd.
Het gedeelte over de grote brand hoorden we terwijl we bij de zwart geblakerde bomen langsreden met het busje. Ik ben blij dat ik zelf niet heb hoeven rijden. Allemachtig wat zijn die wegen kronkelig. Onze eerste stop was voor een bakje koffie. Deze stop deden we bij “Restaurante “Las Cañadas” Grill Museo”. Je raadt het al .. ze hadden ook een museum. Laten we het zo zeggen, ze hadden wat ouwe rommel bij elkaar verzameld. Wat wel mijn toets der kritiek kon doorstaan waren de prachtige kerststerren, de kaktussen en een onwijs schattig katje.
De reis ging verder en ik werd kotsmisselijk. De wegen werden kronkeliger MAAR ik wilde natuurlijk wel alles zien. Dus ik bleef stug naar buiten kijken. We reden langs rotsen waar diverse kleuren te zien waren, we zagen een rots die leek op een olifant EN we zagen plekken waar water in de grond zat. Dit kon je zien door de palmbomen en een huisje erbij. De volgende stop was bij een stuwmeer. Althans bij het uitzicht op een groot ravijn en links daarvan een groot stuwmeer. Op dit eiland hebben ze het water keihard nodig, want zoveel regent het niet. Bij de parkeerplaats lag ook een steen met fossielen van waterplanten. Mijn moeder grapte tegen onze gids: “Die heb je er zelf stiekem neergelegd zeker?”. Waarop hij antwoordde dat hij inderdaad zelf ook zo’n steen thuis had.
En we gingen weer verder. De eerste grotwoningen kwamen we onderweg tegen, later zouden we nog bij een grotwoning museum terecht komen. We maakten een stop in “the middle of niks” voor het prachtige uitzicht op Roque Bentaiga en Roque Nublo. Er was daar slechts een kerkje en een weiland inclusief sinaasappel (of mandarijnen) boom. Natuurlijk heb ik een vrucht geproefd.
Museo Casas Cuevas in Artenara was onze volgende stop. Hier bezochten we de grotwoningen. Ze zijn helemaal gerestaureerd. Ook hier was het uitzicht weer fantastisch. Helaas hadden we maar weinig tijd om alles in Artenara te bekijken, hierdoor heb ik een bezoekje aan het grote witte Jezus beeld moeten afblazen.
Ondertussen rommelde mijn buik wel .. gelukkig konden we eten bij Restaurante-Grill La Cumbre. De gids was bang dat we na het eten niet meer naar het hoogste punt van het eiland konden gaan in verband met de bewolking. Maar wij waren allemaal stoere mensen en wij wilden er natuurlijk naar toe. Pico de las Nieves schijnt de enige plek te zijn waar soms sneeuw valt. Als er sneeuw ligt dan rennen, rijden en vliegen alle mensen naar de top om te genieten van de sneeuw. Sneeuw lag er nu niet .. maar wolken kwamen er wel aan gesneld. Het uitzicht was wel adembenemend mooi. Ook was het er super koud.
Vanuit het hoogste punt gingen we verder naar Pico de Bandama. Vanuit deze heuvel konden we veel zien, waaronder de krater van “Caldera de Bandama”. Het schijnt dat in deze krater altijd een kluizenaar gewoond heeft.
Wat ons uiteindelijk tegen viel was de tijd van deze trip. We hadden 63 euro per persoon betaald en te horen gekregen dat het tot een uur of 6 zou duren. We waren echter om half 5 al terug in het hotel. Of hadden we deze trip met een andere verward qua tijd?
De trip is zeker de moeite waard om te ondernemen omdat je het binnenland van Gran Canaria goed bekijkt. Je hoort heel veel over de geschiedenis van het eiland EN je komt op plekken waar je zelf met de auto echt niet naar toe gaat
Eigenlijk nog een klein stukje einde van dag 2. Nadat ik mijn verhaal genoteerd had, ging ik lekker in bedje liggen. Tot mijn grote verbazing hoorde ik de buurman snurken. Geniaal he? Ik hoop dat hij vanavond geen volledig palmbomen bos om gaat zagen. Tot dag 4!
Reacties
Een reactie posten